تلفظ بین المللی : /ˈaːndarkˌardan/ تلفظ : ['a:ndaRk,aRdan]
لغت نامه دهخدا
اندرکردن . [ اَ دَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) داخل کردن . (یادداشت مؤلف ) : گلاب و مشک و کافور بسرشت و بمنفذهای آن اندر کرد. (تاریخ سیستان ).گاو لاغر بزاغذ اندرکردتوده ٔ زر بکاغذ اندرکرد. (از حاشیه ٔ فرهنگ اسدی نخجوانی ).آبی را بپزند و میان او پاک کنند و بجایگاه دانه عسل اندر کنند. (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). گویند توتل ... چیزی همی خورد زمین آن نمک بود لقمه از دستش بیفتاد از زمین برگرفت و بخورد طعم آن خوشتر...
