تلفظ بین المللی : /ˈaːdˈɑkardˌan/ تلفظ : ['a:d'AkaRd,an]
لغت نامه دهخدا
اداکردن . [ اَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) بگزاردن . توختن . پرداختن (دین و مانند آن ). تأدیه کردن . دادن . تسلیم کردن . کارسازی کردن . واپس دادن . قضا کردن . تقضیه . وفا. ایفاء. موافات . استیفا کردن : پس بجای آورد رسالت را و ادا کرد امانت را. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 308).- ادا کردن حق کسی را ؛ گزاردن حق او : دولت حقوق من بتمامی ادا کندهرگه که پیش شاه مدیحی ادا کنم . مسعودسعد.- ادا کردن دین ؛ گزاردن و پرد...
