ما را عبث نبود که از بزم رانده ایگویا رقیب را ببر خویش خوانده اینخل وفای من که ثمر داشت کنده ایتخم دگر بسینه دل برفشانده ایزآن لب بجای آب حیات آب خورده ایای خضر از آن تو زنده و جاوید مانده ایمرغ دلم بر آتش غیرت کباب شدبر غیر تا شراب محبت چشانده ایدامن کشان روان شده در بزم مدعیما را چو مرغ بسمل در خون نشانده ایگلگون شده سمندت و خونت ززین گذشتمرکب مگر بخاک شهیدان دوانده ایصد مرغ دل درافکنی ار در شکنج زلفما راگمان مکن که زدامت رهانده ایراه نظر چو بستی و منظور مردمیبر خون خویش مردم چشمم نشانده ایگل رخت برگرفت ببازار و شهری و کویای عندلیب بیهده در باغ مانده اییکسر بجا نماند که چوگان تو نبردتا تو سمند ناز بمیدان جهانده ایوحشی غزال من تو شدی رام این و آندل را زمن چو آهوی وحشی رمانده ایآشفته دل ه مرغ شکاریست شد شکاربازش مجو که باز شکاری پرانده ایافتاده ای بعقده ی مشکل دلا مگرنام علی زدفتر معنی نخوانده ای
