معانی کلمه : کول

کول . (اِخ )باب کول محله ای است در شیراز. (از معجم البلدان ).

کول . [ ک َ وَ ] (اِخ ) نام قصبه ای است از ولایت فارس . (برهان ) (فرهنگ جهانگیری ) (ناظم الاطباء). ظاهراً مصحف گوک موضعی در کرمان است . (حاشیه ٔ برهان چ معین ).

گول۲#NAME?

کولیدن#NAME?

دوش؛ کتف؛ کوله.

حلقه‌های بزرگ سفالی یا سیمانی در مجرای قنات یا فاضلاب که مانع نشست یا ریزش آن می‌شود.

پوستینی از جنس پوست گوسفند: ◻︎ میفکن کَوَل گرچه خوار آیدت / که هنگام سرما به کار آیدت (نظامی۵: ۸۱۷‌).

(اِ.) گلیم و پلاس کهنه .

(اِ.) 1 - کتف ، دوش . 2 - آبگیر، برکه .

(اِ.) پشت ، به ویژه بخش بالای پشت انسان یا حیوان ، گُرده .

[kul] حوض؛ کتف، شانه.

گلپر

پوست،پوسته،تفاله ی هر چیز

۱کوهان گاونر ۲شانه و کتف آدمی

۱دوش،شانه ۲بلندی تپه – برآمدگی

ستون چوبى زیر سقف.

پلاس، گلیم

دوش، شانه، کتف

آبگیر، استخر، تالاب، تالاب، کولاب

۱. دوش، شانه، کتف
۲. پلاس، گلیم
۳. آبگیر، استخر، تالاب، تالاب، کولاب