تلفظ بین المللی : /hˈavɑ ɡerˈeftan/ تلفظ : [h'avA geR'eftan]
لغت نامه دهخدا
هوا گرفتن. [ هََ گ ِ رِ ت َ ] ( مص مرکب ) بر هوا رفتن. پرواز کردن. اوج گرفتن : پس نیاری هیچ جنبیدن ز جاتا نگیرد مرغ خوب تو هوا.مولوی.بسم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی به کجا روم ز دستت که نمی دهی مجالی.سعدی.گرد ارچه بسی هوا بگیردهرگز نرسد به گرد افلاک.سعدی.به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی هوا گرفت زمانی ولی به خاک نشست.حافظ.ز خاکدان تعلق گرفته ایم هواغبار دست ندارد به طرف دامن ما.صائب.رجوع ب...
فرهنگ معین
( ~. گِ رِ تَ ) (مص ل . ) ۱ - بالا رفتن ، اوج گرفتن . ۲ - پیشرفت کردن ، ترقی کردن .
