تلفظ بین المللی : /lˈab bˈastan/ تلفظ : [l'ab b'astan]
لغت نامه دهخدا
لب بستن. [ ل َ ب َ ت َ ] ( مص مرکب ) لب نگشادن. سخن نگفتن. خاموش ماندن. خموشی گزیدن. سکوت اختیار کردن : دل من چو نور اندر آن تیره شب نخفته گشاده دل و بسته لب.فردوسی.بدو گفت برگوی و لب را مبندکه گفتار باشد مرا سودمند.فردوسی.دبیر بزرگ آن زمان لب ببست به انبوه اندیشه اندرنشست.فردوسی.گشاده شد آن کس که او لب ببست زبان بسته باید گشاده دو دست.سعدی.نگویم لب ببند و دیده بردوزولیکن هر مقامی رامقالی.سعدی....
فرهنگ فارسی
( مصدر ) خاموش ماندن سخن نگفتن : دبیر بزرگ آن زمان لب ببست بانبوه و اندیشه اندر نشست . ( شا. لغ. )
