کلماتور
لب . [ ] (اِخ ) نام شهری است به اندلس از ناحیه ٔ بحر المحیط. (معجم البلدان ).
لب . [ ل َب ب ] (ع ص ) مقیم . لازم گیرنده کاری را. لازم گیرنده جائی را. (منتهی الارب ). زمینگیر.
(لُ بّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خالص و برگزیده از هر چیزی . 2 - مغز، مغز چیزی . 3 - عقل . ج . الباب .
( ~ .) سیلی ، تپانچه ، کاج . ؛ تو ~ رفتن شرمسار شدن ، خجل شدن . ؛ ~تر کردن الف - سخن گفتن . ب - چیزی نوشیدن . ؛ ~گزیدن تأسف خوردن .
(لَ) [ په . ] (اِ.) 1 - کنارة هر چیزی . 2 - بخش بیرونی دهان . ؛ ~ چشمه بردن و تشنه برگرداندن کنایه از: رند و هوشیار و سیاست مدار بودن .
۱پنهان – مخفی ۲پر سرریز ۳مچاله
دهانه
تکیه ای: lev
طاری: lav
طامه ای: lev / low
طرقی: lev
کشه ای: lev
نطنزی: low
مغز
دهانه
خرد، عقل
شفه، لوچه
کناره، لبه
حاشیه، ساحل، کنار
تپانچه، سیلی، کشیده
چکیده، خلاصه، گزیده
۱. چکیده، خلاصه، گزیده
۲. مغز
۳. خرد، عقل
۱. شفه، لوچه
۲. دهانه
۳. کناره، لبه
۴. حاشیه، ساحل، کنار
۵. تپانچه، سیلی، کشیده