تلفظ بین المللی : /alfandʒɡˈɑh/ تلفظ : [alfandZg'Ah]
لغت نامه دهخدا
الفنجگاه. [ اَ ف َ ] ( اِ مرکب ) یا الفنجگه ، جای اندوختن. جای گرد آوردن و جمع کردن. محل ذخیره. رجوع به الفنج و الفنجیدن و الفاختن شود : این جهان الفنجگاه علم تست سر مزن چون خر در این خانه خراب.ناصرخسرو.الفنجگاه تست جهان زینجابرگیر زود زاد ره محشر.ناصرخسرو.جهان را مپندار دارالقراربل الفنجگاهی است دارالرحال.ناصرخسرو....
فرهنگ عمید
جای اندوختن و گرد آوردن، محل ذخیره: الفنجگاهِ توست جهان زاینجا / برگیر زود زادِ رهِ محشر (ناصرخسرو: ۴۶ ).
