تلفظ بین المللی : /bi q1ejrˈati/ تلفظ : [bi q1ejR'ati]
لغت نامه دهخدا
بی غیرتی. [ غ َ / غ ِ رَ ] ( حامص مرکب ) حالت و کیفیت بی غیرت. بی ناموسی. بی شرفی. بی حیایی. بی دردی. بی عاری. که رشگن نبود بر ناموس خود. رکاکت. بی رگی : لیکن بحساب کاردانی بی غیرتی است بی زبانی.
[ویکی فقه] غیرت، یعنی تلاش در نگهداری آنچه که حفظش ضروری است، این صفت در قالب مطلوبش از شجاعت، و قوت نفس انسان سرچشمه می گیرد و یکی از ملکه های نفسانی انسان و سبب مردانگی است و مرد بی غیرت از زمره مردان خارج است.«غیرت» به معنای رشک و حسد مردانه و سرشار از صفات آن است و در تداول فارسی زبانان به معنای حمیت و محافظت عصمت و آبرو و ناموس و نگهداری عزت و شرف آمده است. مفهوم شناسیعلمای اخلاق نیز غیرت را ...
