بیدریغ.[ دَ / دِ ] ( ص مرکب ، ق مرکب ) ( از: بی + دریغ ) بی مضایقه و بدون بخل و با جوانمردی و سخاوت : بکف راد بیدریغ سخاداد احسان و مردمی دادی.سوزنی.چو ابر از جودهای بیدریغش جهان روشن شده مانند تیغش.نظامی.شهنشاه مظفّرفر شجاع ملک و دین منصورکه جود بیدریغش خنده بر ابر بهاران زد.حافظ.- بیدریغ شدن ؛ پذیرفتن بدون اعتراض. ( ناظم الاطباء ).- بیدریغ کردن ؛ قبول کردن و عطا کردن بدون افسوس و امتناع. ( ناظم ...
فرهنگ عمید
۱. بی مضایقه. ۲. از روی جوانمردی و گذشت. ۳. بدون بخل.
فرهنگ معین
(دَ ) (ق مر. ) ۱ - بی مضایقه . ۲ - بدون ملاحظه و خودداری .
