بیدریغ.[ دَ / دِ ] (ص مرکب ، ق مرکب ) (از: بی + دریغ) بی مضایقه و بدون بخل و با جوانمردی و سخاوت : بکف راد بیدریغ سخاداد احسان و مردمی دادی . سوزنی .چو ابر از جودهای بیدریغش جهان روشن شده مانند تیغش . نظامی .شهنشاه مظفّرفر شجاع ملک و دین منصورکه جود بیدریغش خنده بر ابر بهاران زد. حافظ.- بیدریغ شدن ؛ پذیرفتن بدون اعتراض . (ناظم الاطباء).- بیدریغ کردن ؛ قبول کردن و عطا کردن بدون افسوس و امتناع . (ن...
