تلفظ بین المللی : /ˈaːnbujˌidan/ تلفظ : ['a:nbuj,idan]
لغت نامه دهخدا
انبوییدن . [ اُم ْ دَ ] (مص ) بو کردن ، کذا فی شرفنامه . (مؤید الفضلاء) . || در قنیه منقول از حاشیه ٔ زفان گویاست که انبوییدن ستایش و بانگ کردن [ است ] چنانکه انبویدن (کذا). (مؤید الفضلاء). و رجوع به انبوییدن شود.
انبوییدن . [ اَم ْ دَ ](مص ) بوی کردن و بوییدن .(برهان قاطع) (آنندراج ). بوی کردن . (شرفنامه ٔ منیری ). شم . تعسعس . (مجمل اللغه ). الشم و الش...
فرهنگ عمید
بو کردن: از دست خیال روی تو وقت سحر / گلدستهٴ وصل تو همی انبویم (فخر زرگر: لغت نامه: انبوییدن ).
