معانی کلمه : معاند

تلفظ بین المللی : /moˈɑned/ تلفظ :‌ [mo'Aned]

لغت نامه دهخدا

معاند. [ م ُ ن ِ ] ( ع ص ) ستیهنده. ( دهار ).عنادکننده و دشمن. ( غیاث ) ( آنندراج ). خودسر و سرکش و گردنکش و متمرد و نافرمان و دشمن و ژکاره. ( ناظم الاطباء ). معارض به خلاف نه به وفاق. ستیزه کننده. آن که عناد کند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ) : برانداختن بی دینان و بر خاک مالیدن بینی معاندان. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 315 ). بعضی بر خانه موالی خویش خروج کردند و به معاندان آن دولت التجا ساختند. ( ترج...

فرهنگ عمید

عنادکننده، ستیزکننده.

فرهنگ معین

(مُ نِ ) [ ع . ] (اِفا. ) ستیزکننده ، عِناد ورزنده .

فرهنگ فارسی

عنادکننده، ستیزه کننده
( اسم ) ستیزه کننده عناد و رزنده مقابل موالی : و استرضائ جوانب از موالف و مجانب ... و موالی و معاند ... و منافق و مناصح و مخالص و مماذق تمام با تمام رسانید .

مترادف و متضاد

اسم ≠ معاون، معاضد

سرکش، لجوج، نافرمان

خصم، دشمن، عدو، متخاصم، معارض، منازع

۱. خصم، دشمن، عدو، متخاصم، معارض، منازع
۲. سرکش، لجوج، نافرمان ≠ معاون، معاضد

obstinate (صفت)خود رای، یک دنده، ستیز گر، معاند، خیره سر، کله شق، سر سخت، لجوجstubborn (صفت)خیره، ستیزه جو، ستیزه گر، ستیز گر، سرکش، ستیز جو، معاند، خیره سر، کله شق، سر سخت، لجوج، سمجinimical (صفت)مضر، نامساعد، معاند...