منم آنکه مست و بیخود ز غم تو لاله رویمهمه عشق و درد و داغم همه شوق و آرزویمتو بهار عاشقانی بخدا اگر نباشینه بهار باغ بینم نه گل و سمن ببویممگرت بخواب بینم چو حیات خضر اگر نهخبر تو از که پرسم اثر تو از که جویم؟ز محبت تو با من همه خلق چون رقیبندبکه راز خود گشایم غم خویش با که گویم؟دل عاشقان بمویی ز امید بسته داریبوفا که مگسل از من که ضعیفتر ز مویمهمه جان اگر شوم من نگهت هنوز نتوانمگر آنکه چشم و جان هم ز غبار تن بشویمتو که پادشاه حسنی بگدا کجا نشینیبزکوه حسن گای نظری فکن بسویمزمن آن غزال مشکین نرمد ز طعن مردممن ازین کرشمه اهلی سگ آن فرشته خویم
