گویش بهدینان که به زبان دری زرتشتی یا زبان گورونی یا گبری نیز مشهور است (خود زرتشتیان به آن دری و در دنیای خارج به آن گبری می گویند) گویش ویژهٔ زرتشتیان ایران و پارسیان هند است که در ایران در استان های یزد و کرمان و در هندوستان پارسیان ایالت ماهاراشترا به آن سخن می گویند.زبان دری یک زبان هندوایرانی و از شاخه زبان های ایرانی شمال غربی به شمار می رود. این زبان با زبان های مرکزی ایرانی و سورانی نزدیک...
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] بِهْدینان، گویِش، عنوانی که بر زبان ویژۀ بهدینان ایرانی، یعنی ایرانیان زردشتی اطلاق می گردد و یکی از گویش های مرکزی ایران است.زردشتیان ایران اصولاً در قرون اخیر در کرمان و یزد می زیسته اند و زبان خود را دری و گوری۱ و گورونی۲ می نامیده اند. گور در این گویش به معنای «مرد» و «زردشتی» و صورت فارسی آن «گبر» است که اینک بار معنایی منفی به خود گرفته است.گویش بهدینان، یا گویش دری زردشتی، به همر...