تلفظ بین المللی : /ɡˌuːhrazˈɑje/ تلفظ : [g,u:hRaz'Aje]
لغت نامه دهخدا
گوهرزای . [ گ َ / گُو هََ ] (نف مرکب ) آنکه گوهر زاید. گوهرزاینده . گوهرخیز. که گوهر برآورد : نگویمت چو زبان آوران رنگ آمیزکه ابر مشک فشانی و بحر گوهرزای . سعدی .مطلع برج سعادت فلک اختر سعدبحر دردانه ٔ شاهی صدف گوهرزای . سعدی .|| کنایه از بخشنده و کریم باشد. || گوهرفروش باشد و آن را جوهری نیز گویند. (فرهنگ جهانگیری ). || کنایه از هنرمند و فصیح و صاحب طبع باشد. (برهان قاطع) (آنندراج ) (انجمن آرا) (...
