معانی کلمه : گندگی
لغت نامه دهخدا
گندگی . [ گ ُ دَ / دِ ] (حامص ) (از: گنده + ی ) قطر. سطبرا. سطبری . ثِخَن . کلفتی . درشتی . زفتی . غِلَظ. غِلظه . غِلاظه : استغلاظ؛ ناخریدن جامه را به سبب درشتی و گندگی . (منتهی الارب ). || خشونت . ناهمواری . || در تداول عوام ، بزرگی . درشتی حجم : آدم به این گندگی . (برهان ).
فرهنگ عمید
بدبویی؛ بوی بد دادن.
۱. گنده بودن.
۲. درشتی.
۳. ستبری.
بدبویی، بوی بد دادن.
۱. گنده بودن.
۲. درشتی.
۳. ستبری.
۱. گنده بودن.
۲. درشتی.
۳. ستبری.
فرهنگ فارسی
۱ - گنده بودن ستبری . ۲ - درشتی زفتی زمختی : استغلاظ ناخریدن جامه را بسبب درشتی و گندگی . ۳ - درشتی حجم بزرگی جثه : آدم باین گندگی ندیده بودم .
مترادف و متضاد
bigness (اسم)
بزرگی، گندگی، ستبری
