تلفظ بین المللی : /kˈejfar keʃˈidan/ تلفظ : [k'ejfaR keS'idan]
لغت نامه دهخدا
کیفر کشیدن. [ ک َ / ک ِ ف َ ک َ / ک ِ دَ ] ( مص مرکب ) کیفر بردن. به جزای عمل خود رسیدن. مجازات یافتن. مکافات دیدن : در فروبست آن زن و خر را کشیدشادمانه ، لاجرم کیفر کشید.مولوی ( مثنوی ).رجوع به کیفر بردن شود.- کیفر از کسی کشیدن ؛ وی را به جزای عمل خود رساندن. مجازات کردن : سپاس جهاندار بگذار ورنه به کفران نعمت کشند از تو کیفر.هندوشاه نخجوانی ( از یادداشت به خط مرحوم دهخدا )....
فرهنگ فارسی
کیفر بردن . به جزای عمل خود رسیدن . مجازات یافتن . مکافات دیدن .
