کفاندن. [ ک َ دَ ] ( مص ) کفانیدن. ( فرهنگ فارسی معین ). ترکاندن. ( یادداشت مؤلف ) : هیبتش الماس سخت را بکفاندچون بکفاند دو چشم مار زمرد.منوچهری ( دیوان ص 18 ).بدخواه جاهت ار همه تن دل شود چو ناراز سهم و بیم تو بکفاند چو نار دل.سوزنی. || پاشیدن. افشاندن. از هم باز کردن : به باد هنر گل کفانم بر اوی ز ابر سخن در فشانم بر اوی.( گرشاسب نامه چ یغمایی ص 20 ).گل کفاند به خار در میدان در چکاند ز مشک بر ک...
