معانی کلمه : ملامتی

تلفظ بین المللی : /mˌalɑmˈati/ تلفظ :‌ [m,alAm'ati]

لغت نامه دهخدا

ملامتی. [ م َ م َ ] ( ص نسبی ) مأخوذ ازتازی ، منسوب به ملامت و سزاوار نکوهش و مستحق ملامت. ( ناظم الاطباء ). || پیرو فرقه ملامتیه. ملامی : ترس قدریان و رجای مرجیان صفت ملامتی بود و اندر تحت این رمزی است. ( کشف المحجوب هجویری چ لنینگراد ص 74 ). مرائی راهی رود که خلق ورا قبول کند و ملامتی به تکلف راهی رود که خلق ورا رد کند. ( کشف المحجوب هجویری ایضاً ص 75 ). پس ملامتی را باید که نخست خصومت دنیائی و...

فرهنگ عمید

۱. سزاوار ملامت و سرزنش.
۲. (تصوف ) = ملامتیه

فرهنگ فارسی

( صفت ) ۱ - منسوب به ملامت ۲ - پیرو ملامتیه : [ از پس کنیت سگی چیست بشهر نام ما? درد کش ملامتی سیم کش قلندری . ] ( خاقانی . سج . ۴۲۸ ) توضیح در عربی تائ مصدری و نظایر آن از آخر کلمات ملحق به یائ نسبت حذف شود و [ ملامی ] گویند اما در فارسی ملامتی و اباحتی بسیار استعمال شود.

کلمات مرتبط

لغت نامه دهخدا

فرهنگ فارسی

معانی کلمه : ملامتی

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

معانی کلمه : ملامتی

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات