معانی کلمه : قنابل
لغت نامه دهخدا
قنابل . [ ق ُ ب ِ ] (ع ص ) مرد درشت . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). || (اِخ ) خری است . (منتهی الارب ). اسم حمار. (اقرب الموارد).
قنابل . [ ق َ ب ِ ] (ع اِ) ج ِ قَنبَل . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به قنبل شود. || ج ِ قَنبَلة. رجوع به قنبل و قنبلة شود. || ج ِ قُنبُلَة. (اقرب الموارد). رجوع به قنبلة شود.
فرهنگ عمید
گروه هایی از مردم.
