معانی کلمه : غنایی
لغت نامه دهخدا
غنائی . [ غ ِ ] (اِخ ) رجوع به غنایی شود.
غنایی . [ غ ِ ] (اِخ ) عبدالوهاب بن محمد حسینی حسنی معموری هندی . او راست : شرح خاقانی مؤلف به سال 1018 هَ . ق . رجوع به الذریعه ج 9 ص 792 شود.
فرهنگ عمید
شاخصۀ اثری ادبی که بیان کنندۀ احساسات و عواطف انسان باشد: شعر غنایی.
فرهنگ معین
(غِ ) [ ع . ] (ص نسب . ) منسوب به غنا، شعری که بیانگر عواطف و احساسات باشد.
فرهنگ فارسی
( صفت ) منسوب به غنائ . یا شعر غنائی . شعریست که حاکی از عواطف و احساسات باشد .
عبدالوهاب بن محمد حسینی حسنی معموری - هندی ادیب ( قر . ۱۱ ه ق . ) . اوراست : شرح خاقانی مولف بسال ۱٠۱۸ ه ق . ( الذریعه ج ۷۹۲ : ۹ لغ . ) .