تلفظ بین المللی : /q1ˈarreː kˈardan/ تلفظ : [q1'aRRe: k'aRdan]
لغت نامه دهخدا
غره کردن. [ غ ِرْ /غ َرْ رَ / رِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) فریفتن. گول زدن. مغرور کردن. غره ساختن. رجوع به غره شود : نگویند زینگونه مردان مردهمانا جوانی ترا غره کرد.فردوسی.چون شوی غره بدینش چو همی بینی که همی غره کند گنبد دوارش.ناصرخسرو.نگر کتان نکند غره عهد و پیمانش که او وفا نکند هیچ عهد و پیمان را.ناصرخسرو.غره نکند هر که بدیده ست سپاهش این عالم از آن پس به فراخی مکانیش.ناصرخسرو.هرکه را غره کرد دولت ...
