معانی کلمه : عتله

تلفظ بین المللی : /ˈaːtleː/ تلفظ :‌ ['a:tle:]

لغت نامه دهخدا

عتلة. [ ع َ ت َ ل َ ] (ع ص ، اِ) کلوخ کلان که از زمین برکنده باشند. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). || آهنی است مانند سر تبر. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). || چوب دستی بزرگ از آهن سرپهن که بدان دیوار بشکنند. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). || برمای درودگران . تیشه ٔ چوب کاو. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). عمود آهنین درودگر و چوب کاو و چوب سوراخ کن . (شرح قاموس ). عمود آهنین . ...

فرهنگ فارسی

کلوخ کلان که از زمین کنده باشند آهنی است مانند سر تبر

کلمات مرتبط

سابق العله
صلاه العتمه
عاله
عتبه
عتمه
عته
عجله
عجله داشتن
عجله نمودن

معانی کلمه : عتله

لغت نامه دهخدا

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات