معانی کلمه : صومعه

۱. کوه یا مکان مرتفعی که راهب یا عابد جهت عبادت در آن جا به سر می برد، عبادتگاه راهب در بالای کوه.
۲. [قدیمی] خانقاه: صوفی از صومعه گو خیمه بزن در گلزار / که نه وقت است که در خانه نشینی بیکار (سعدی۲: ۶۴۶ ).

(صَ مَ عَ یا عِ ) [ ع . صومعة ] (اِ. ) ۱ - عبادتگاه راهب در بالای کوه . ۲ - دیر، خانقاه .

{monastery} [باستان شناسی] 1. مکانی که راهبان یا راهبگانی که سوگند تجـرد خورده اند در آن زندگی می کنند 2. مکان یا دیری که راهبان یا راهبگان فرقۀ مذهبی خاصی در آن زندگی می کنند