معانی کلمه : شنگل
لغت نامه دهخدا
شنگل . [ ش َ گ ُ ] (اِ) شنکل . شنگول . شنگوله . دزد و راهزن و عیار. (برهان ). عیار و راهزن . (غیاث ). بمعنی شنگ . (جهانگیری ). || (ص ) شوخ . (غیاث ) (رشیدی ). بمعنی شنگول و شنگله و شنگ . (انجمن آرا).
فرهنگ عمید
۱. [عامیانه] شنگ، شوخ.
۲. [قدیمی] ظریف، زیبا.
۳. (اسم، صفت ) [قدیمی] عیار.
۴. (اسم، صفت ) [عامیانه] سرخوش، سرمست.
۲. [قدیمی] ظریف، زیبا.
۳. (اسم، صفت ) [قدیمی] عیار.
۴. (اسم، صفت ) [عامیانه] سرخوش، سرمست.
فرهنگ معین
(شَ گُ ) (ص . ) نک شنگول
دانشنامه آزاد فارسی
فرهنگ فارسی
پادشاه هند که بمدد افرسیاب تورانی رفته بود ( داستان ): [ چو غرچه ز سگسار و شنگل ز هند هوا پر درفش و زمین پرپرند ] .
شوخ وشنگ، زیبا، ظریف، عیار، سرخوش، سرمست
( صفت ) شنگ شنگول .
جنسی از غلبه باشد و آن را مشنگ گویند
شوخ وشنگ، زیبا، ظریف، عیار، سرخوش، سرمست
( صفت ) شنگ شنگول .
جنسی از غلبه باشد و آن را مشنگ گویند
گویش مازنی
گل سفت شده
/shengel/ گل سفت شده
فرهنگ اسم ها
اسم: شنگل (پسر) (فارسی)
معنی: شوخ، از شخصیتهای شاهنامه، نام شاه هند و جزو سپاهیان افراسیاب تورانی
معنی: شوخ، از شخصیتهای شاهنامه، نام شاه هند و جزو سپاهیان افراسیاب تورانی
واژه نامه بختیاریکا
( شِنگِل ) ترکیب شن و گل؛ کوپال
( شَنگُل ) گاو بین یک تا دو سال
( شَنگُل ) گاو بین یک تا دو سال