معانی کلمه : سوخته بید
لغت نامه دهخدا
سوخته بید. [ ت َ / ت ِ ] ( اِ مرکب ) زغال بید که در پالودن بکار بوده :
سوخته بید و باده بین رومی و هندویی بهم
عشرت زنگیانه را برگ و نوای تازه بین.رجوع به سوخته شود.
سوخته بید و باده بین رومی و هندویی بهم
عشرت زنگیانه را برگ و نوای تازه بین.رجوع به سوخته شود.
فرهنگ فارسی
زغال بید که در بالودن بکار بوده
