تلفظ بین المللی : /sˌadʒdeːɡˈɑh/ تلفظ : [s,adZde:g'Ah]
لغت نامه دهخدا
سجده گاه. [ س َ / س ِ دَ / دِ ] ( اِ مرکب ) قبله. ( ترجمان القرآن ). مسجد. جای سجده. قبله گاه که در آنجا پیشانی بخاک نهند تواضع را : شهی که بارگه اوست سجده گاه ملوک همی برند بر آن سجده گه ملوک نماز.سوزنی.ساعتی در خدای خود نالیدروی در سجده گاه خود مالید.نظامی.رفت در مسجد سوی محراب شدسجده گاه از اشک شه پر آب شد.مولوی.او خدو انداخت بر رویی که ماه سجده آرد پیش او در سجده گاه.( مثنوی ).سجده گاه هفت اقل...
