تلفظ بین المللی : /zˈebel alkalˈɑb/ تلفظ : [z'ebel alkal'Ab]
لغت نامه دهخدا
زبل الکلاب. [ زِ لُل ْ ک ِ ] ( ع اِ مرکب ) سرگین سگ. خرء الکلب : افکنده سگ. بیرونی آرد: افکنده ٔسگ که استخوان خورده باشد و لون او سپید بود علت خناق و حلق را سود دارد و طریق صاحب خناق به او آن است که غرغره کند یا در حلق او بدمند. و علاجها و ریش کهن را نیکو کند و ریش روده را که او را سجح گویند، دفع کند و اگر کسی را آماس گلو باشد بگشاید. ( ترجمه صیدنه ). مؤلف اختیارات بدیعی آرد: بهترین آن بود که از ...
