اسمش میر یوسف و خود سیدی عاشق پیشه بود . گویند در حین وفات معشوق را در بالین یافته این شعر از مطلع خاطرش تافته به عالم بقا شتافته : ای دل قرار گیر نه وقت طپیدنست ای دیده خون مبار که هنگام دیدن است می در قدح کنید حریفان و گل بجیب رسم عزای ما نه گریبان دردیدن است .
