معانی کلمه : دیرگاه

تلفظ بین المللی : /dirɡˈɑh/ تلفظ :‌ [diRg'Ah]

لغت نامه دهخدا

دیرگاه. ( ق مرکب ) زمانی دراز. زمان طولانی و ممتد از زمان معلوم. ( یادداشت مؤلف ) : تو از دیر گاهست با گنج خویش گزیدستی از بهر ما رنج خویش.فردوسی.نقل با باده بود باده دهی نقل بده دیرگاهست که این رسم نهاد آنکه نهاد.فرخی.خزیمه دیرگاه زن نکرد که نمی یافت اندر خور خویش. ( تاریخ سیستان ). دیرگاه برنیامد تا دیدم که بیاوردند او را در پاره ای جل. ( تاریخ سیستان ). دیرگاه برنیامد که بفرمان عبدالملک معزول ...

فرهنگ عمید

۱. زمان دیر، زمان قدیم، از مدت دراز.
۲. دیروقت، بی موقع، دیرگاهان، دیرگهان.

فرهنگ معین

(ص مر. ) ۱ - زمان قدیم . ۲ - دیروقت .

فرهنگ فارسی

زمان دیر، زمان قدیم، ازمدت دراز، دیروقت، بی موقع

کلمات مرتبط

لغت نامه دهخدا

معانی کلمه : دیرگاه

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

معانی کلمه : دیرگاه

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات