تلفظ بین المللی : /hˈadʒar alhˈalq1/ تلفظ : [h'adZaR alh'alq1]
لغت نامه دهخدا
حجرالحلق. [ ح َ ج َ رُل ْ ح َ ] ( ع اِ مرکب ) بیرونی در کتاب الجماهر فی معرفة الجواهر گوید: انه اصیب لبختیشوع حجر فی درج مختوم فسئل «بسیل » غلامه عنه فاجاب بانی لااخبر به حتی یضمن لی امیرالمؤمنین ان ینفذنی الی مملکة الروم فلا حاجة لی الی العراق بعد صاحبی فحلف له المتوکل انه یرسله الی هناک فقال هذا حجر الحلق یحلق به الشعر اذا مسه فیغنی عن النورة.فجربوه علی الساعد فلم یترک فیه شعرة ففرج المتوکل به ...
فرهنگ فارسی
( اسم ) سنگی است که گرد ( پودر ) آنرا برای ستردن موهای اضافی بدن مانند نوره بکار میبرده اند .
