معانی کلمه : جلب

جلب . [ ج َ ل ِ ] (ع اِ) صدا و آواز چیزها. (برهان ).

جلب . [ ج َ ] (ع اِ) جنایت . (منتهی الارب ). گناه و جنایت . (ازاقرب الموارد).

جلب . [ ج ِ ] (ع اِ) پالان با ساز و پوشش . پالان یا چوب پالان بی تنگ و ساز. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به جُلب شود.

شوروغوغا؛ فتنه و آشوب.

۱. بدذات، نابکار، و حقه‌باز.
۲. [عامیانه] زن بدکار.

۱. به سوی خود کشیدن؛ جذب کردن.
۲. [مجاز] علاقه‌مند کردن دیگران به خود.
۳. (حقوق) [مجاز] دستگیر کردن از طریق قانون؛ بازداشت: حکم جلب.

(جَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - کشیدن ، ربودن . 2 - بازداشت ، دستگیری .

(جَ لَ) [ ع . ] (ص .) 1 - هر چیز فاسد. 2 - حقه باز. 3 - زن بدکار.

به دست آوردن

(جَلَب) حقه باز کلاهبردار

جذب، ربایش

آوردن، بردن، کشیدن

احضاریه، احضار، توقیف ≠ دفع

پست، خوار، دون، زبون، سفله، فرومایه

روسپی، زناکار، غر، فاحشه، قحبه، هرجایی

حقه‌باز، دغل، متقلب، محیل، مکار، نادرست

۱. احضاریه، احضار، توقیف
۲. جذب، ربایش
۳. آوردن، بردن، کشیدن ≠ دفع

بازداشت، ترفندگر، کشیدن، گرفتن، واکش، فراخوان