معانی کلمه : بن ران
لغت نامه دهخدا
بن ران. [ ب ُ ن ِ ] ( اِ مرکب ) ریشه ران یعنی مابین شکم و ران. ( ناظم الاطباء ). بعربی مَغبَن گویند و بفارسی بیغوله ران. ( آنندراج ).
فرهنگ فارسی
ریش. ران یعنی مابین شکم و ران . بعربی مغبن گویند و بفارسی بیغول. ران .
