معانی کلمه : بدیعه
لغت نامه دهخدا
بدیعة. [ ب َ ع َ ] (ع ص ) مؤنث بدیع. نو بیرون آورده شده . ج ، بدایع. (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج ).
( بدیعة ) بدیعة. [ ب َ ع َ ] ( ع ص ) مؤنث بدیع. نو بیرون آورده شده. ج ، بدایع. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ).
فرهنگ عمید
بدیع#NAME?
= بدیع
فرهنگ فارسی
نو بیرون آورده شده
( صفت ) موئ نث بدیع : افکار بدیعه. جمع : بدایع .
( صفت ) موئ نث بدیع : افکار بدیعه. جمع : بدایع .
فرهنگ اسم ها
(تلفظ: badiee) (عربی) (مؤنث بدیع) نوآیین ، تازه ، جدید ؛ زیبا ؛ جالب ، شگفت انگیز ، نادر .
اسم: بدیعه (دختر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: badiee) (فارسی: بَديعه) (انگلیسی: badiee)
معنی: مونث بدیع، جدید، تازه، زیبا، جالب، شگفت انگیز، نادر، آفریننده، مؤنث بدیع
معنی: مونث بدیع، جدید، تازه، زیبا، جالب، شگفت انگیز، نادر، آفریننده، مؤنث بدیع