معانی کلمه : بداخلاق
لغت نامه دهخدا
بداخلاق. [ ب َ اَ ] ( ص مرکب ) تندخوی. بدخوی. بدکار :
کآن بداخلاق بیمروت را
سنگ بر سر زدن سزاوار است.
کآن بداخلاق بیمروت را
سنگ بر سر زدن سزاوار است.
فرهنگ معین
( ~. اَ ) [ فا - ع . ] (ص . ) تندخو، خشمگین . مق . خوش اخلاق .
گویش اصفهانی
تکیه ای: badonoq
طاری: badaxlâq
طامه ای: badaxlâq
طرقی: onoq / axmu
کشه ای: badaxlâq
نطنزی: badaxlâq
مترادف و متضاد
بداغر، بدخلق، بدخو، تندخو، تندمزاج، کجخلق، ناخلف ≠ خوشاخلاق، خوشخو
فرهنگ فارسی ساره
دژخو
واژه نامه بختیاریکا
ترشنیده؛ جِقِدُو به تِشنی؛ سر کج؛ غُربت؛ بَد پوز
شُینا
بد قارشت
شُینا
بد قارشت
