تلفظ بین المللی : /ˈesq1ɑ kˈardan/ تلفظ : ['esq1A k'aRdan]
لغت نامه دهخدا
اصغا کردن. [ اِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) اصغا فرمودن. استماع کردن. شنودن گفتار کسی را. گوش فراداشتن بسخن کسی. گوش دادن بسخن کسی : امیر سیف الدوله آن نصیحت مقبول داشت و بسمع رضا اصغا کرد و بدان راضی و همدستان شد. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 855 ).بر چنین صاحب چو شه اصغا کندشاه و ملکش را ابد رسوا کند.مولوی ( مثنوی ).انشا کندش روح و منقح کندش عقل گردون کند املا و زمانه کند اصغا.؟و رجوع به اصغاء شود....
