تلفظ بین المللی : /ˌestenˈɑbeː/ تلفظ : [,esten'Abe:]
لغت نامه دهخدا
( استنابة ) استنابة. [ اِ ت ِ ب َ ] ( ع مص ) استنابت. به نیابت خواستن کسی را. بر نیابت داشتن خواستن. ( زوزنی ). نیابت داشتن خواستن. ( تاج المصادر بیهقی ): ارسلان شاه را در شادیاخ به استنابت مثال فرستاد. ( جهانگشای جوینی ). || نایب شدن از کسی یا چیزی : اصاروا الجوّ قبرک و استنابواعن الاکفان ثوب الساقیات.( از تاریخ بیهقی چ ادیب ص 192 )....
فرهنگ فارسی
( مصدر ) بنیابت خواستن کسی را .
دانشنامه عمومی
(حقوقی) عمل حقوقی که بموجب آن یک شخص (اعم از حقیقی یا حقوقی) شخص دیگری را نائب خود قرار می دهد .
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] استنابه به معنی نایب گرفتن است. و در باب جهاد به آن اشاره شده است.در اصطلاح فقهی در باب جهاد به این معنی است: کسی که بر او جهاد واجب عینی نیست، از طرف خود و با خرج و مال شخصی، نایب بگیرد و به جبهه جهت جنگ با دشمن بفرستد.سند حکم استنابهریشه آن، حدیث زیر است:امام باقر (ع) فرمود: «انَّ عَلِیًّا (ع) سُئِلَ عَنِ الْاجْعالِ لِلْغَزْوِ؟ فَقالَ: لابَأْسَ بِهِ بِانْ یَغْزُوالرَّجُلُ عَنِ الرَّجُ...
