تلفظ بین المللی : /ˌesterˈɑbeː/ تلفظ : [,esteR'Abe:]
لغت نامه دهخدا
استرابه. [ اِ ت ِ ب َ ] ( ع مص ) استرابت. دیدن در کاری که درشک افکند. ( منتهی الارب ). از کسی اثر یافتن که ترا به گمان افکند در کار او. ( زوزنی ). خبر یافتن از کسی که ترا در کار خود به گمان افکند. دیدن در وی کاری را که در شک افکند. در شک افتادن. چیز بگمان افکننده دیدن از کسی : اما امیر اسماعیل از استشعار و استرابت و سوءالظن تن درنداد. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 190 ). || ( اصطلاح فقه ) گذشتن موقع حیض ب...
