تلفظ بین المللی : /ˈebn habˈireː/ تلفظ : ['ebn hab'iRe:]
لغت نامه دهخدا
ابن هبیره . [ اِ ن ُ هَُ ب َ رَ ] (اِخ ) محمد الأسدی ، مکنی به ابوسعید. یکی از علمای نحو و لغت .
ابن هبیره . [ اِ ن ُ هَُ ب َ رَ ] (اِخ ) عزالدین محمدبن یحیی ، فرزند ابن هبیره عون الدین ابوالمظفر یحیی بن محمدبن هبیره . در حیات پدر نیابت او داشت و پس از مرگ یحیی در وزارت مستقل گردید و وزارت او دیر نکشید و معزول و محبوس گشت ....
فرهنگ فارسی
یکی از علمای نحو و لغت
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْنِ هُبَیْره، ابوالمظفر عون الدین یحیی بن محمد بن هبیرۀ شیبانی، (۴۹۹-۵۶۰ق/۱۱۰۶-۱۱۶۵م) ادیب، محدث، فقیه حنبلی و وزیر دو تن از خلفای عباسی است.اگرچه در تبارنامۀ مفصلی نسب او را به بنی بکر بن وائل، از اعراب عدنانی، رسانده اند، اما نویسندگان بعدی غالباً آن را بر ساختۀ دوران وزارت وی دانسته اند. ابن هبیره در روستایی به نام «دور بنی اوقر»،(که بعدها به «دورالوزیر عون الدین» شهرت یافت)، از ت...
