آنکه خاک آستانش کعبه صدق و صفاستسید سادات عالم احمد موسی الرضاستز آستانش گرنیی واقف ندانی عرش چیستهر که این در میشناسد آگه از عرش خداستاز جهان نوری که میخیزد ز بامش ظاهر استکاین چراغ روشنی از خاندان مصطفی استنور این شهزاده چشم کور روشن میکندزانکه نور دیده شاه شهید کربلاستاصل این گوهر که نور شرا چراغ عالم استمجمع البحرین ختم انبیا و اولیاستانتساب گوهر پاکش ببحر الاتنسابهفت بحر آمد که او بحر محیط کبریاستاحمد بن موسی بین جعفر بن باقریکز علی بن حسین بن علی مرتضاستحجه الله است و علم الله را برهان از اوستاین سخنرا حجت و برهان طلب کردن خطاستنور پاکش قبله خیل ملک شد کز شرفاو کجا از روی قدر و کعبه خاکی کجاستیا امام از لطف حاجت بخش خلق عالمیکعبه گر قبله حاجت ترا خواند رواسترحم کن بر اهلی مسکین که از آب دو چشمپای بر گل مانده و دست امیدش بر دعاستیارب از لطفت به آب روی این سید بشویهر چه از خط خطا بر نامه اعمال ماست
