تلفظ بین المللی : /ɡˌorizˈande/ تلفظ : [g,oRiz'ande]
لغت نامه دهخدا
گریزنده. [ گ ُ زَ دَ / دِ ] ( نف ) احترازکننده. فرار کننده. آبِق. داعِل. هارِب. نَفور. ( منتهی الارب ) : گریزندگان را در آن رستخیزنه روی رهایی نه راه گریز.فردوسی.تنی دید چون موی بگداخته گریزنده جانی به لب تاخته.نظامی.چو بر جنگ شد ساخته سازشان گریزنده شد دیو از آوازشان.نظامی. || بمجاز ترسو : به پرموده گفت ای گریزنده مردتو گرد دلیران جنگی مگرد.فردوسی. || بدور. برکنار. فارغ : خداوند بخشایش و راستی گر...
فرهنگ عمید
فرار کننده، کسی که از دست دیگری یا از برابر چیزی می کند.
فرهنگ فارسی
۱ - ( اسم ) فرار کننده فرار . ۲ - فارغ برکنار : خداوند بخشایش و راستی گریزنده از کژی و کاستی . ۳ - ترسو : به پرموده گفت : ای گریزنده مرد تو گرد دلیران جنگی مگرد . جمع : گریزندگان .
