معانی کلمه : پند

پند. [ پ َ ] (اِ) قسمتی است از تقسیمات باغستان (در قزوین ). فند. هر قطعه باغ انگور دارای پنجاه بوته ٔ رَز.

پند. [ پ َ ] (اِخ ) نام کوهی در شمال یونان قدیم میان تسالی و اپیر، مخصوص اپولون و موزها . اکنون آن را آگرافا خوانند.

= زغن: ◻︎‌ تا نبوَد چون همای فرخ کرگس / همچو نباشد به شبه باز خشین پند (فرخی: ۴۵۲).

در چاپ‌ونشر، واحد ضخامت فاصله‌هایی که بین حروف گذاشته می‌شود، معادل یک‌چهل‌وهشتم کوادرات؛ پنت.

نصیحت؛ اندرز: ◻︎‌ پند گیر از مصائب دگران / تا نگیرند دیگران به تو پند (سعدی: ۱۸۷)، ◻︎ گرچه دانی که نشنوند بگوی / هرچه ‌دانی ز نیک‌خواهی و پند (سعدی: ۱۵۷).

(پِ) (اِ.) مقعد، نشستنگاه ، دبر.

(پَ) [ په . ] (اِ.) 1 - اندرز، نصیحت . 2 - عهد، پیمان .

( ~.) (اِ.) 1 - چاره ، تدبیر، بند، فند، مکر، حیله . 2 - فن کشتی گیری ، حیلة کشتی .