تلفظ بین المللی : /mˌomajjˈezeː/ تلفظ : [m,omajj'eze:]
لغت نامه دهخدا
ممیزه. [ م ُ م َی ْ ی ِ زَ ] ( ع ص ) ممیزة. مؤنث ممیز. تمیزدهنده و جداکننده خوب از زشت. ( از ناظم الاطباء ).- قوه ممیزه ؛ قوه بازشناختن از یکدیگر. یکی از هشت خادم نفس نباتی است که کثیف غذا را از لطیف جدا می کند. قوه ای که چون غذا پخته شود، کثیف را از لطیف جداگرداند. ( از یادداشتهای مرحوم دهخدا ).- هیئت ممیزه ؛ گروهی که در وزارتخانه یا سازمانی برای تشخیص و بررسی امری و یا ارزیابی موضوعی به وجود می...
فرهنگ فارسی
( اسم ) مونث ممیز جمع : ممیزات . : [ نام مردمی بر آن قوت ممیزه اطلاق کنند که نیک از بد و صحیح از فاسد ... بشناسد ... ] ( مرزبان نامه . ۱۳۱۷ . ص ۱٠٠ ) یا هیئت ممیزه . هیئتی که مامور تشخیص مدارک و حل فصل امور مربوط بیک موسسه باشد
