محمود بن حسنِ وَرّاق با کُنیهٔ ابوالحسن و شهرت های نَسّاخ و بغدادی (؟ -۸۴۴م) شاعر عراقی در دورهٔ اول عباسی بود. او دوست عاصم بن وهب بود که هر دو به «زیاده روی در شرب خمر و معاصی» شهرت یافتند. او کنیزی ادبیات دان به نام «سَکَن» داشته اشت. بیشتر شعر او در ادب، مواعظ، حمکت و مثل است که «در این فن از صالح بن عبدالقدوس پس افتاده است.» غزلیاتی نیز از او برجای مانده است. دیوان اشعار او در سال ۱۹۹۱م گردآو...
