داعی شیرازی، محمود بن حسن (شیراز ۸۱۰ـ۸۷۰ق)(ملقب به: شاه داعی و داعی الی الله) از سادات حسینی شیراز بود. نسب او به حسن بن قاسم، معروف به داعی صغیر، سومین امیر از سلسلۀ امرای علویان طبرستان، می رسد. نخست در تحصیل علوم کوشید و خود در شمار افاضل حکمای آن روزگار قرار گرفت، آن گاه در همان سنین جوانی دست ارادت به مرشدالدین ابواسحاق بهرانی، خلیفۀ شاه نعمت الله ولی در شیراز، داد و تحت نظر او به سلوک پرداخت...
