مانید. ( اِ ) چون جرم است ، چون کاری یا سخنی کردنی و گفتنی نکند یا نگوید گویند مانید او را، یعنی بماند. ( لغت فرس اسدی چ اقبال 110 ). به معنی جرم و گناه و تقصیر هم آمده است چنانکه کسی کار کردنی و سخن گفتنی را نکند و نگوید گویند «مانیداو را باشد» یعنی گناه از اوست و گناه کار اوست. ( برهان ) ( آنندراج ). گناه و جرم و تقصیر و خطا و قصور ودرماندگی و سهو و غفلت. ( ناظم الاطباء ) : دریغ مدحت چون زر و آب...
فرهنگ فارسی
( اسم ) تقصیردر گفتن یا اجرای عملی : اساس طبع ببایست نک قوی تر ازان ز آلت سخن آید همی همه مانید . ( رودکی . لفااق.۱۱٠ ) چون چرم است بماند
