معانی کلمه : فنا

فنا. [ ف ِ ] (ع اِ) فناء. رجوع به فِناء شود.

فنا. [ ف َ ] (ع اِ) ج ِ فناة. (منتهی الارب ).

فنا. [ف َ ] (اِ) دارویی است که آن را به فارسی روباه تربک خوانند و به عربی عنب الثعلب . (فهرست مخزن الادویه ).

جلوخان؛ پیشگاه؛ آستانه.

۱. نیست شدن؛ نابود شدن.
۲. [مقابلِ بقاء] نیستی؛ نابودی.
۳. (تصوف) تبدیل صفات انسان به ‌صفات الهی.

(فِ) [ ع . فناء ] (اِ.) پیش سرای که فراخ و گشاده باشد.

(فَ) [ ع . فناء ] 1 - (مص ل .) نیست شدن ، نابود شدن . 2 - (اِمص .) نیستی ، نابودی .

انهدام، زوال، عدم، مردن، مرگ، موت، نابودی، نیستی، نیستی، هلاک ≠ بقا، هستی