معانی کلمه : فقاهت

تلفظ بین المللی : /feq1ˈɑhat/ تلفظ :‌ [feq1'Ahat]

لغت نامه دهخدا

فقاهت. [ ف َ هََ ] ( ع مص ) فقاهة. فقیه گردیدن. ( منتهی الارب ) ( مصادر اللغه زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ). دانستن علم دین و فقاهت اخص از فقه است ، چه فقه مطلق دانش است. ( یادداشت مؤلف ) : به علم و فقاهت معتمدعلیه بود. ( تاریخ قم ). || دانستن چیزی را و دریافتن. ( منتهی الارب ).

فرهنگ عمید

فقیه و آگاه بودن در زمینۀ احکام شرعی.

فرهنگ معین

(فَ هَ ) [ ع . فقاهة ] (مص ل . ) ۱ - دانا شدن ، عالم گشتن . ۲ - فقیه شدن ، فقیه بودن .

فرهنگ فارسی

فقیه شدن، فقیه بودن، عالم شدن، دانابودن به احکام شریعت
( مصدر ) ۱ - دانا شدن عالم گشتن ۲ - عالم احکام شرع شدن فقیه گردیدن .

مترادف و متضاد

۱. اجتهاد، تفقه
۲. هوشمندی

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] در عصر غیبت ولی زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) که مسلمانان و جامعه اسلامی از ادراک برکات خاص ظهور ایشان محرومند، جاودانگی اسلام اقتضا دارد که همان دو شان تعلیم دین و اجرای احکام اسلام، تداوم یابد که این دو وظیفه، بر عهده نائبان ولی عصر (عج) می باشد و فقیهان عادل و اسلام شناس، از سویی با سعی بلیغ و ا جتهاد مستمر، احکام کلی شریعت را سبت به همه موضوعات و از جمله مسائل جدید و بی سابقه تب...