تلفظ بین المللی : /fˌorubɑrˈidan/ تلفظ : [f,oRubAR'idan]
لغت نامه دهخدا
فروباریدن . [ ف ُ دَ ] (مص مرکب ) ریختن .باریدن . فروریختن اشک و باران و جز آن : گر هیچ سخن گویم با تو ز شکر خوشترصد کینه به دل گیری صد اشک فروباری . منوچهری .فروبارید بارانی ز گردون چنانچون برگ گل بارد به گلشن . منوچهری .وز ابر جهان سرشک پرحکمت بر کشت هش و خرد فروبارد. ناصرخسرو.ای حجت بسیارسخن دفتر پیش آروز نوک قلم در سخنهات فروبار. ناصرخسرو.بیای تا من و تو هر دو ای درخت خدای ز بار خویش یکی چاشنی...
